در این جا چهار زندان است
به هر زندان دو چندان نقب ، درهر نقب چندین حجره
در هر حجره چندین مرد در زنجیر...
از این زنجیریان ؛
یک تن، زنش را در تب تاریک بهتانی، به ضرب دشنه ای کشته است
از این مردان یکی، در ظهر تابستان سوزان، نان فرزندان خود را بر سر برزن،
به خون نان فروش سخت دندان گرد، آغشته است
از اینان چند کس، در خلوت یک روز باران ریز، بر راه رباخواری نشسته است
کسانی در سکوت کوچه، از دیوار کوتاهی به روی بام جسته اند
کسانی نیمه شب، در گورهای تازه دندان طلای مردگان را می شکستند
من اما ، هیچ کس را در شب تاریک توفانی نکشته ام
من اما، راه بر مرد رباخواری نبسته ام
من اما، نیمه های شب ، ز بامی بر سر بامی نجسته ام
در این جا چهار زندان است
به هر زندان دو چندان نقب ، درهر نقب چندین حجره
در هر حجره چندین مرد در زنجیر...
در این زنجیریان هستند مردانی که مردار زنان را دوست میدارند
در این زنجیریان هستند مردانی که در رویایشان،
هر شب زنی در وحشت مرگ از جگر بر می کشند فریاد...
من اما، در زنان چیزی نمی یابم؛
گر آن همزاد را روزی نیابم ناگهان، خاموش....
من اما، در دل کهسار رویاهای خود؛
جز انعکای سرد آهنگ صبور این علفهای بیابانی،
که می رویند و می پوسند و می خشکند و می ریزند...
با چیزی ندارم گوش.
مرا گر خود نبود این بند؛
شاید بامدادی همچو یادی دور و لغزان؛
می گذشتم از تراز سرد خاک پست...
جرم اینست!!!
جرم اینست!!!
